Wat lichter op de hand

Na al die zware kost van de afgelopen twee weken heb ik zin in iets luchterigs.

dus
eerst
maar
eens
een
kiekje
en
dan

nog wat korte gedichten en gedachten.

Van A naar B?
Wie A zegt, mag  B zeggen
of C of D of nog eens A
of niets.

Tijd = geld?
De tijd nemen, iets met zorg en aandacht doen,
zonder najagen van almaar meer productiviteit
= geluk.

Verplichte gezelligheid?
heerlijk – lekker niet meedoen!

Het leven een droom?
Als ons leven slechts een droom is,
dan geeft dat enorme mogelijkheden
aan een mens met scheppingskracht.

Een ander (aan)raken?
Liever een gevoelige snaar dan een slecht gestemde.

(alle (c) Alexandra de Groot, 2008/2009)

Wil & rede

In De beker van Saki, een boekje met denkbeelden voor elke dag uit het werk van Inayat Khan, staat bij vandaag de volgende gedachte:
“Mislukking komt wanneer de wil zich overgeeft aan de rede.”

Ach ja! Herkenning! Dat is echt een thema voor mij, al heb ik er nooit eerder bewust over nagedacht – wat dan weer het nut van zo’n boekje is – je denkt nog eens ergens over na. 

Maarrr.. hoewel ik er niet bewust over heb nagedacht, komt dit thema wel terug in veel van mijn stiltegedichten uit 2008: wees toch stil, communiceer niet te veel, want het haalt je uit je werkelijke weten. Ik was me daar destijds (blijkbaar) sterk van bewust. Tegenwoordig ben ik weer druk met andere dingen zodat dat bewustzijn wat weggezakt is. Ik vind het fijn en ben dankbaar om op deze manier weer aan deze wijsheid van ‘weten via het hart’ herinnerd te worden en om hier nog eens opnieuw – en nu bewuster – over na te denken. Daardoor wordt dit weten meteen een stuk toepasbaarder in mijn leven.

Ik wil graag een gedicht met jullie delen dat ik over de strijd tussen ‘willen’ en (ahum) ‘redelijk nadenken’ heb geschreven.

DE ONTOEGEEFLIJKE

“Je moet ook wel eens dingen doen die je niet wilt!”

ach ach
hoe vaak ik dát niet heb gehoord
ja ja
ik doe al vele dingen die ik eigenlijk niet wil
niet écht wil.
maar dat hoef ik toch nog niet leuk te vinden?!

(Niet altijd wil ik consequenties dragen
Van mijn mannetje te staan
Maar later blijft vaak: ze zijn zwaarder
Dan als ik mijn weg was gegaan.)

© 2008, Alexandra de Groot

Uitsmijtertje:
“Een mens verzint de redenen die hem het beste uitkomen.”
Inayat Khan, nogmaals.

Ook inspirerend

Die beste Osho blijft toch ook altijd een uitstekende bron voor een inspirerend (en recalcitrant) stukje tekst. Nu kom ik weer het volgende tegen:

“Wees geen plant, kool [sufkop], bloemkool. Ja, dit zijn de twee klassen van mensen: kolen zijn ongeletterde mensen, bloemkolen zijn academisch geschoolde kolen; maar er is niet veel verschil. Het enige wat een verschil maakt, is: word wakker!”

Dit doet mij denken aan mijn eigen gedichtje ‘Het licht zien’, dat ik al eerder op dit blog gepost heb, maar what the heck, ik noteer het gewoon nog een keer:

HET LICHT ZIEN

Hé jij daar!

Word wakker!

Het licht schijnt al!

Over geven en ontvangen

Sinterklaas. Tijd om elkaar cadeaus te geven. Of pardon, voor de Sint om ons allen, brave kindertjes en volwassenen, cadeaus te geven. Geven en ontvangen van geschenken, en soms niet krijgen wat je verwacht had te krijgen, dat kan best lastig zijn.

OVER GEVEN EN ONTVANGEN

Ik houd van jou.
Als ik je liefde voel in wat je geeft, dan ben ik blij.
Er wordt van mij gehouden! En ja, ik houd van jou!

Ik houd van jou.
Als ik je plezier in het geven voel, dan ben ik blij!
Je houdt van jezelf! En ja, ik houd van jou!

Ik houd van jou.

Eis geen geschenken als teken van mijn liefde.
Je krijgt al alles wat ik te delen heb.

Als jijzelf niets te geven hebt, wees dan niet bezorgd.
Het liefste wat je me kunt geven, is dan niets te geven.

En als ik eens niet ontvangen kan,
wees dan terughoudend in het geven.
Dan geef je me het meest.

Nog steeds ziek thuis

Nog steeds met Mexicaanse griep aan huis gekluisterd, caramba! Morgen moet ik toch echt de deur uit, want ik heb inmiddels al mijn voorraad etenswaar naar binnen gespeeld. Nu ja, we zullen zien of dat gaat.
Vandaag moest ik denken aan mijn ex, die een paar maanden geleden is overleden. (Dat krijg je ervan als je koortsig op bed ligt.) Zo vreemd als iemand die je na is geweest, maar die je eigenlijk niet of nauwelijks meer ziet, ineens er niet meer is. De dood. Die blijft toch iets onbegrijpelijks.

NA JOUW DOOD (1)

Ik voel hoe onze zielen zich ontvlechten,

Gepaard gaand met pijn,
verwarring en verdriet.

Ik mis je

Of

Ik mis de kans
dat wij elkaar weer zien.

NA JOUW DOOD (2)

Ik voel hoe onze zielen zich ontvlechten,

Hoe ik plots
me zelfbewuster, meer mezelf,
ontward van al die banden,
sterker op de grond voel staan.

Vaarwel m’n lieve.

Het licht zien

HET LICHT ZIEN

Hé jij daar!

Word wakker!

Het licht schijnt al!

 

© Alexandra de Groot, december  2008

Ook leuk (3)

Ik vond een dierenrijmpje terug over zingeving.
Nu ja, zingeving…

LUIAARD

De zin van mijn bestaan?
Die is mij glad ontgaan
‘k Ben niet zo’n filosoof
‘k Ben meer Oostindisch doof

Wat zei je ook alweer?
Herhaal dat nog een keer
Mijn hersens zijn wat traag
Voor zo’n lastige vraag

Of nee, laat mij maar hangen
Op m’n kop hier in mijn boom
Ga elders vlinders vangen
‘k Had net een mooie droom

© Alexandra de Groot, ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw

Geen keuzestress meer!

“Dit zijn de manieren en criteria hoe iemand zijn keuze moet bepalen. Op wat voor pad je je begeeft, welke methode je ook volgt… als het je blijheid brengt, meer gevoeligheid, meer oplettend­heid en het verschaft je een gevoel van gigantisch welzijn – dan is dit het enige criterium dat je het juiste pad bewandelt. Als je beroerder wordt, bozer, egoïstischer, hebzuchtiger, zinnelijker – dan zijn dit de aanwijzingen dat je een verkeerd pad bewandelt.” (Osho)

“Iedereen kent zijn eigen leven en indien hij gelukkig is, zal hij ook anderen geluk geven.” (Inayat Khan)

“Blijf lopen, al ga je nergens heen.
Probeer niet in de verte te zien.
Daarvoor zijn we niet gemaakt.“
(Rumi, fragment uit ‘Blijf lopen’)

En tot besluit, voor de liefhebber, een gedichtje van mijzelf uit 2008, getiteld ‘Lucratief’:

“Waarom lijkt het woord ‘lukraak’ toch zo op ‘lucratief’?”
Zo vroeg een taalspeler mij eens
Spontaan gaf ik haar antwoord:
“Als je lukraak dingen doet
- waarbij je vanuit ontspanning steeds de juiste keuzes maakt -
dan is dat,
alles in overweging genomen,
het meest lucratief.”

Even fijn stil zijn

“Zwijgen is goed zowel voor wijzen als voor dwazen.” (Inayat Khan)

“Soms lijkt het moeilijk om het stilzwijgen te bewaren, maar ongetwijfeld heeft het grote voordelen, omdat men zodoende dikwijls onenigheid en gebrek aan harmonie kan vermijden.” (Inayat Khan)

Lieve vrienden, ik ben de laatste dagen erg veel onder de mensen geweest en heb nu veel behoefte aan zwijgen – ook op m’n blog. Daarom post ik vandaag alleen een paar citaten over zwijgen, beide afkomstig uit een lezing van Inayat Khan over de kunst van de persoonlijkheid, en een gedicht van mijzelf over hetzelfde thema. Ik wens jullie een zwijgzame zondag; moge onze stilte uitgroeien tot een diepe vrede van het hart!

PRAAT NIET IN PROZA 2

Spreek niet tegen me, vriend
Als je wat wilt vertellen
Of als je wilt, spreek wel

Maar wacht eerst

Zeg me niet te veel

Spreek niet in proza, vriend
Niet in logica of argumenten
Dat is maar speelgoed; puzzelwerk
Of voer voor oorlogen, conflicten
Spreek tegen me in dromen en gedichten
Spreek in verhalen, sprookjes, anekdotes
En als je kunt, praat dan maar niet
En laat me je ervaren
In je lach, je stilte, je gemoed
In handelen, gebaren.

© Alexandra de Groot, 30 november 2008

Over panters en poema’s

NIEUW NIEUWS

Voor de verandering eens geen spiritueel gedoe, maar ‘gewoon’ een stukje over een nieuwsbericht dat mijn aandacht trok. Vandaag las ik het volgende nieuwsbericht: “De zwarte panter die eerder al in België werd gezien, is nu opgedoken in Luxemburg. Een vrouw zag het dier afgelopen weekeinde in een industriegebied in Bascharage. De politie neemt de melding zeer serieus, meldde een woordvoerder maandag.”

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1307893.ece/Zwarte_panter_weer_in_Luxemburg_gespot

OUD NIEUWS

Dit deed mij me afvragen hoe het toch ooit zou zijn afgelopen met de poema, die een aantal jaar geleden heette rond te zwerven door Nederland. Waar zou dat dier nu zijn? Ter ere van deze meesterverstoppertjespeler heb ik het gedicht opgesnord dat ik destijds over het beestje in kwestie heb geschreven.

POEMA

Een poema liep te kuieren
Al op de Mookerhei
(Want luieren en kuieren,
Dat maakt een poema blij)

Toen kwamen de toeristen
En filmploegen, wel tien
(Wie wil niet met eigen ogen,
Die poema wel eens zien?)

De poema sloeg terug
Met schutkleuren en schuwte
(Een poema leeft nu eenmaal
Liever in de luwte)

Waar zou hij nu toch zitten
Op de Veluwe? In Drente?
Terschelling? Hoek van Holland?
Achterhoek of Twente?

Niemand zal het weten
Hij laat zich niet meer vangen
Mensen en poema’s hebben helaas
Verschillende belangen

Geen kiekje dus, geen jachttrofee
Geen film, geen nieuwsbericht
De poema denkt: mij niet gezien!
…
(einde gedicht)

© Alexandra de Groot, jaren geleden