Een van de zaken die ons belemmeren bij het in het hier en nu leven, is het koesteren van wrok. Wrok is altijd gericht op het verleden en op een ander: een ander heeft ons, naar onze mening, iets ‘aangedaan’. Dit troebleert onze omgang met deze persoon, maar óók onze omgang met onszelf en met onze omgeving. We hebben namelijk ons hart een stukje gesloten. Met de term ‘hart’ bedoel ik het vermogen om ons liefdevol open te stellen voor onze omgeving en ons leven. Dit vermogen stelt ons in staat om actueel te zijn, om situaties te benaderen vanuit hoe zij werkelijk zijn, onbeladen door vroegere ervaringen.
In een van de boeken van Inayat Khan kwam ik een oefening tegen om het door wrok gesloten hart weer te openen. De oefening bestaat uit het ’s ochtend en ’s avonds aandachtig opzeggen van de volgende zin: ‘Mijn bedachtzaam zelf, verwijt niemand iets, draag geen grief met je mee tegen iemand, koester wrok tegen niemand, wees wijs, verdraagzaam, kies, beleefd en vriendelijk tegen allen.’ Herhaal deze tekst elke keer een aantal maal en doe deze oefening gedurende langere tijd, bijvoorbeeld een maand.
Mijn eigen ervaringen met deze oefening zijn positief. Ik heb de oefening eerder dit jaar gedurende twee maanden gedaan en had er veel baat bij. Terwijl ik deze zin reciteerde, voelde ik mijn hart ontspannen en oude grieven, waarvan ik de inhoud en oorzaak niet eens meer kende, van mij afglijden. Oude koek, niet meer relevant! Wat ik ook merkte, was dat ik me meer bewust werd van momenten dat er toch weer een klein wrokje m’n hart insloop. Door op zo’n moment deze zin te herhalen (hardop of in gedachten), lukte het me geregeld om boven dat chagrijn uit te stijgen, zodat ik de frustrerende situatie met een helder(der) hoofd en hart kon aanpakken of achter me laten.
Na afronding van de oefenperiode heb ik me de gewoonte aangewend om deze zin elke ochtend, direct na het wakker worden, een paar keer te herhalen. Kleine moeite, groot resultaat! 
