Kroonchakra 5: zelfreflectie ‘Spiritualiteit’

De kwaliteiten van het kroonchakra zijn spiritualiteit, schoonheid en gelukzaligheid. Lees de vragen door en bekijk hoe je jouw contacten met deze krachtigste energiebron kunt ontwikkelen of versterken. Spiritueel zijn vereist dat je openstaat voor wie je werkelijk bent. Het ik moet worden ervaren, niet gedefinieerd. Het vraagt je jouw beperkte visie op je persoonlijkheid uit te breiden tot een hoger zelfbewustzijn, waarin je een aspect van goddelijk bewustzijn zelf bent. Eigenheid ontwikkelen vraagt dat je de illusies van beperktheid doorprikt. Als je weet dat God in je woont, is er niets anders te doen dan je leven te vieren door te eren wat goed, liefdevol, betrouwbaar, eerlijk en mooi is. Als je je overgeeft aan het zelf zal het jouw ondersteunen en leiden en die deuren openen die je nodig hebt om jouw hogere doel in het leven te bereiken.

Dit zijn de vragen over spiritualiteit:
- Heb je een spiritueel kader waarin je de moeilijke ervaringen uit je leven kunt plaatsen?
- Kun je je openstellen voor de liefde, leiding en bescherming van een macht die groter is dan je beperkte ik?
- Voel je je verbonden met de Ultieme Realiteit?
- Wat zijn jouw hoogste spirituele waarheden over jezelf, het leven, de dood en veranderingen?
- Ben je in staat negatieve ideeën die jouw gevoel van eenheid met het leven beperken, te veranderen?
- Geef je religie, de Kerk, een goeroe, helderzienden of genezers de macht om je het antwoord op het leven te geven?
- Heb je het gevoel dat je dingen moet doen om geliefd en aanvaard te worden door de bron?
- Wat machtigt je om je te verbinden met dat wat al een deel van jezelf is?
- Leer je de bron beter kennen door rituelen uit te voeren, te zingen, te mediteren, te vasten of te knielen?
- Heb je het gevoel dat je geliefd kunt zijn, genezen en gekoesterd kunt worden door eenvoudigweg jezelf te zijn?

heimwee naar de wereld van de djinn

Aangezien ik nogal eens lijdt aan heimwee naar het leven voor dit aardse leven, waarin de ziel nog niet beperkt was en vrijelijk kon bewegen en scheppen wat zij maar wilde, sprak de onderstaande tekst (van Inayat Khan weer eens) mij erg aan. Altijd handig om mezelf weer eens te herinneren  waar die frustraties met het aardse leven ook alweer vandaan komen – gevolgd door acceptatie dat het nú tijd is voor het aardse leven en dat daar ook volop plezierige kanten aan zitten!

GAYAN 031 – ALANKARA-14 – Waves: We are Upsaras of the ocean. When the
wind plays music we dance; earth’s treasure is not of our seeking; our
reward is Indra’s one glance.

The world of the jinns is the world of mind; yet the minds of the jinns are not so developed as the minds of men. The reason for this is that the experience of life on the earth completes the making of mind. In the world of the jinns the mind is only a design, an outline; a design which is not yet embroidered. What is the occupation of the jinns? What does the world of the jinns look like? One may give a thousand explanations, but nothing can explain it fully. For instance, if a person were to ask me what China looks like, I would say, ‘Most wonderful, most interesting,’ but if he said, ‘What is wonderful in China?’ I would say, ‘Go and take a tour through China in
order that you may see it fully.’

We have not adequate words to explain what the jinn is like, or what the world of the jinn is; but what little can be said is that it is a world of music, art, poetry; a world of intelligence, cheer fullness and joy; a world of thought, imagination and sentiment; a world that a poet would long for and a musician would crave to dwell in. The life of the jinn is an ideal life for a thinker; a life which is free from all illness, pure from all bitterness of human nature, free to move about through space without any hindrance. This sphere is a most joyful place, where the sun of intelligence shines, where the trouble of life and death is not so serious, life not so short as on the earth. If there is any paradise it is the world of the jinn. Hindus have called it Indra-loka, and picture Gandharvas and Upsaras* to be there; it is a paradise, of which every prophet has spoken to his followers in the way in which they could understand it.

THE SOUL, WHENCE AND WHITHER? – Towards Manifestation

*Upsaras are heavenly dancers. This is a Sanscrit word. The Hindi word is Apsara.

Innerlijke worsteling

Afgelopen zondag kwam ik er eindelijk weer eens toe om naar de universele eredienst te gaan in het Soeficentrum Den Haag. Het thema van de dienst was ‘De worsteling van Jakob‘, oftewel het ging over innerlijke worsteling (met jezelf, met God). Dat sloot voor mij mooi aan bij het thema waar ik de laatste dagen weer eens flink mee worstel: waardigheid, zelfrespect, je waardig gedragen – in plaats van maar wat de pias uit te hangen en creatief en met de nodige flair luchtig door het leven te gaan, waar ik meer toe geneigd ben. De volgende tekstfragmenten uit de dienst spraken me erg aan en wil ik graag met jullie delen.

Uit een hindoegeschrift (Bhagavad Gita)
‘(…) Sta op, Arjuna, en strijdt. Laat het je onverschillig zijn of je vreugde of pijn oogst, of je verliest of overwint; strijdt zonder gehechtheid aan de uitkomst van de strijd. Onttrek je niet aan handelen, maar volbreng de handelingen zonder innerlijke gehechtheid aan de vruchten ervan. Dat is de ware eenheid met het zelf. Offer alle daden aan Mij en strijdt zonder begeerte en zonder hartstocht. Het vervullen van de eigen plicht, zij het op onvolmaakte wijze, is te stellen boven het vervullen, hoe goed ook, van de plicht van een ander. ‘

Uit een boeddhistisch geschrift (De leringen van Boeddha – Kornfield)
‘Wij bevrijden ons met één enkele streek uit de slavernij;  niets kleeft ons aan en wij hechten ons nergens meer aan. Alles is leeg en helder en verlicht zichzelf zonder dat er geestkracht wordt uitgeoefend. Denken, voelen, kennis en verbeelding zijn hier van generlei waarde. In deze wereld van zo-heid bestaat zelf nog ander dan zelf.’

Uit een geschrift van Zarathustra (Gatha’s, Yasna 51)
O, Mazda, Gij die het vee, de wateren en de planten hebt geschapen, schenk mij volmaaktheid en onsterfelijkheid door Uw overvloedige geest. Moge ik morele kracht en doorzettingsvermogen verkrijgen door de leringen van het goede denken. Dan zal ik Uw leer, o Mazda, onderwijzen, waarin de mens zal weten dat kwaad komt tot het kwade en zegen tot hem die de waarheid volgt. (…)’

En tot besluit, van Inayat Khan, uit de Gayan
‘Tegen de natuur strijden is haar te boven komen.’
‘Er is voor alles een tijd; zo komt er een tijd voor de ontplooiing van de ziel, maar die hangt af van de snelheid der vorderingen die de mens in het leven maakt.’
‘Voorwaar, het leven is een voortdurende strijd en alleen hij zal overwinnen, die zichzelf overwonnen heeft.’

Zelfrespect, waardigheid

Zelfrespect, waardigheid, ik wil het belang daarvan nogal eens onderschatten en dat soort waardes onnodige moeilijkdoenerij vinden. Maar omdat ik in de praktijk toch merk dat het (op z’n minst) handig is om met zelfrespect en vanuit waardigheid in het leven te staan, zat ik te peinzen over een manier waarop ik over die drempel van ‘geen zin in, onrelaxed gedoe!’ heen kon komen. Wat ik me daarbij realiseerde: menselijke waardigheid komt voor mij voort uit de spirituele waardigheid – ik ben een representant van God, het goddelijke, en ben het dus waard om mij zelf te respecteren en om me waardig te gedragen – en misschien ben ik het zelfs wel verplicht – aan mezelf en/of aan God (het goddelijke, het bestaan, het universum, …) . Enfin. Mijn gedachten hierover zijn nog niet uitgekristalliseerd. Wordt misschien vervolgd. Als iemand anders hier iets over heeft te melden: reacties meer dan welkom via de reageermogelijkheid.

Dankbaarheid

Vanochtend was het thema bij de universele eredienst ‘dankbaarheid’.
Dat stemde mij erg dankbaar.
Deze teksten uit de dienst spraken mij erg aan en wil ik graag met jou delen.

Uit het Oude Testament, Psalm 131:

Here, niet trots is mijn hart, niet hoogmoedig mijn blik.
Ik zoek niet wat te groot is voor mij en te hoog gegrepen.
Nee, ik ben stil geworden.
Ik heb mijn ziel tot rust gebracht als een kind op de arm van zijn moeder.
Als een kind is mijn ziel in mij.

Uit Yasna 31:8 (een Zoroastrisch Geschrift):

Want Heer: gij zijt immers de zin en het doel, het begin en het einde van de kosmische evolutie, maar ook de kern van wat wij in onszelf als het beste aanvoelen.
Ja, Gij zijt de bron van het leven zelf: een overvloeiende bron, die weldadigheid in onze zielen doet stromen.

En tot slot, van Inayat Khan:

Alles wat ik voor de mensen doe en hen aandoe, doe ik voor God en doe ik Hem aan.
En wat iemand voor mij doet of mij aandoet, beschouw ik als komend van God.

 

Over het hier en nu: oefening om het hart te openen

Een van de zaken die ons belemmeren bij het in het hier en nu leven, is het koesteren van wrok. Wrok is altijd gericht op het verleden en op een ander: een ander heeft ons, naar onze mening, iets ‘aangedaan’. Dit troebleert onze omgang met deze persoon, maar óók onze omgang met onszelf en met onze omgeving. We hebben namelijk ons hart een stukje gesloten. Met de term ‘hart’ bedoel ik het vermogen om ons liefdevol open te stellen voor onze omgeving en ons leven. Dit vermogen stelt ons in staat om actueel te zijn, om situaties te benaderen vanuit hoe zij werkelijk zijn, onbeladen door vroegere ervaringen.

In een van de boeken van Inayat Khan kwam ik een oefening tegen om het door wrok gesloten hart weer te openen. De oefening bestaat uit het ’s ochtend en ’s avonds aandachtig opzeggen van de volgende zin: ‘Mijn bedachtzaam zelf, verwijt niemand iets, draag geen grief met je mee tegen iemand, koester wrok tegen niemand, wees wijs, verdraagzaam, kies, beleefd en vriendelijk tegen allen.’ Herhaal deze tekst elke keer een aantal maal en doe deze oefening gedurende langere tijd, bijvoorbeeld een maand.

Mijn eigen ervaringen met deze oefening zijn positief. Ik heb de oefening eerder dit jaar gedurende twee maanden gedaan en had er veel baat bij. Terwijl ik deze zin reciteerde, voelde ik mijn hart ontspannen en oude grieven, waarvan ik de inhoud en oorzaak niet eens meer kende, van mij afglijden. Oude koek, niet meer relevant! Wat ik ook merkte, was dat ik me meer bewust werd van momenten dat er toch weer een klein wrokje m’n hart insloop. Door op zo’n moment deze zin te herhalen (hardop of in gedachten), lukte het me geregeld om boven dat chagrijn uit te stijgen, zodat ik de frustrerende situatie met een helder(der) hoofd en hart kon aanpakken of achter me laten.

Na afronding van de oefenperiode heb ik me de gewoonte aangewend om deze zin elke ochtend, direct na het wakker worden, een paar keer te herhalen. Kleine moeite, groot resultaat!

Derwisjen: een bron van inspiratie, ook voor het dagelijks leven

Afgelopen zondag had ik het genoegen een gesprek te hebben met een ‘dansende derwisj’. Hij trad op tijdens een open dag van het Soefi Centrum Den Haag. Over het optreden, dat naast het draaien door deze derwisj bestond uit musiceren, verhalen vertellen en zang, zal ik weinig vertellen behalve dat het een werkelijk intense beleving van schoonheid, liefde en overgave aan God was die mij diep ontroerde.
Voorafgaand aan dat optreden, was er een gezamenlijke lunch. Het toeval wilde dat ik naast de derwisj kwam te zitten. Dat vond ik in eerste instantie nogal zenuwslopend, aangezien dansende derwisjen al sinds mijn jeugd zeer tot mijn verbeelding spreken, ik nooit gedroomd of gedacht heb er eentje in real life te ontmoeten, en ik mij als gevolg daarvan voelde als een trouwe Robbie Williams fan die bijna in zwijm valt bij een onverwachte meet and greet met haar idool. Gelukkig duurde deze sensatie maar eventjes en was ik al snel in gesprek met de derwisj over zaken als het ego en het belang van evenwicht tussen lichaam, geest en ziel. Inhoudelijk was het gesprek leerzaam, maar wat mij nog veel meer inspireerde en bewoog, was de vriendelijkheid en rust van deze persoon. Hij was zo ingetogen, vriendelijk en respectvol, zo zonder enige opdringerigheid, dat er als het ware een soort vacuüm ontstond, waarin ieder zichzelf kon zijn met zijn of haar eigen gedachten en gevoelens. Er was, kortom, zeer veel ruimte. Wat een contrast met de gang van zaken in het dagelijks leven, waar assertiviteit, je mening luidkeels uiten en je gevoelens vooral niet binnenhouden, aan de orde van de dag zijn. Al die opgetaste en uitstralende nerveuze energie! Wat ik me ineens realiseerde, is hoezeer ik daar toch nog steeds zelf óók aan bijdraag, deels uit zelfbescherming (‘tegenwicht geven’), deels uit gewenning. Maar wel ten koste van diepgang en werkelijk ervaren van het leven en mijzelf!
Ik voelde tijdens het gesprek met de derwisj een zware beschermingslaag van rond mijn hart verdwijnen, waar ik me niet eens van bewust was. Dat was een heerlijke, hoewel enigszins verontrustende (en ontnuchterende) ervaring. Tja. Soms denk ik dat ik al heel wat ben met mijn spirituele inzichtjes, maar ook dat is ijdelheid en ego…
Ik ga mij de komende tijd extra toeleggen op stil en bedachtzaam zijn, en liefdevol ruimte geven aan mijzelf en aan anderen. Het afwachten is in hoeverre ik daarin slaag gezien mijn gewoonte om er van alles uit te floepen. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen!

Lachmeditatie: workshop tijdens de museumnacht (7 november)

“Plezier is veroordeeld, niet-serieus zijn is veroordeeld, speelsheid is veroordeeld. De hele mensheid heeft zich gericht op uitermate serieus zijn, en serieus zijn is een psychologische ziekte. Het kan dieper doorsijpelen en het kan zelfs je ziel ziek maken. Er is niets in de wereld om serieus over te zijn.” (Osho)

Aan dit citaat van Osho kan ik gemakkelijk vele mitsen en maren toevoegen. Toch vind ik de strekking ervan (zoals ik hem begrijp) waardevol: serieus zijn kan je belemmeren om liefdevol en vol vreugde in het leven te staan. Als je hart vol is van lichtheid en liefde voor het bestaan, hoe kun je dan rondlopen met een bloedserieus gezicht?

Wil je eens een meditatievorm uitproberen die op het oog niet serieus lijkt, maar die onder die oppervlakte heel veel waarde bezit, kom dan tijdens de museumnacht in Amsterdam meedoen aan een van de kennismakingsworkshops ‘lachmeditatie’, die ik daar geef. In het Bijbels Museum maar liefst!

Waar: Bijbels Museum, Herengracht 366-368 te Amsterdam
Wanneer: in de nacht van 7 op 8 november, vanaf 00.30u
Meer info: http://www.bijbelsmuseum.nl/agenda.aspx?ID=170

Nietsheid = volheid

Ik houd nogal van stilte, en van het ‘in de lucht laten hangen van een vraagteken’. Dat geeft een moment van verruiming van bewustzijn waarin er even niets is, en daarmee een potentieel waarin alles nog mogelijk is. Het is mijn ervaring dat niet iedereen op zo’n ervaring zit te wachten. Zelf word ik er wel vrolijk van, ook al is het soms tegelijkertijd behoorlijk griezelig – zeker als in deze stilte een besef van verantwoordelijkheid tot me doordringt, verantwoordelijkheid voor het kiezen van actie, voor het ‘vormgeven aan’ (aan een performance, een workshop, een activiteit thuis of op kantoor, of aan m’n leven als totaal). Die verantwoordelijkheid met open ogen en een vrije geest aangaan mét het risico om te falen, dat is nogal wat! Ik wíl die verantwoordelijkheid wel, maar soms weegt die verantwoordelijkheid zwaar. Op andere momenten, zoals ook nu, terwijl ik dit bericht typ, ontroert zij mij vooral: dat ik hier mag zijn, dat ik de vrijheid heb om deze verantwoordelijkheid op me te nemen.

Over deze stilte en het potentieel ervan gaat het volgende citaat, dat ik graag met jullie wil delen.

“Nietsheid in je laten ontstaan is het doel van meditatie, maar deze nietsheid heeft niets te maken met de negatieve voorstelling die men zich daarvan maakt. Ze is vol, overvloedig vol. Ze is zo vol dat ze gaat overstromen. Boeddha heeft deze nietsheid gedefinieerd als overstromend mededogen.” (Osho)

Over gecentreerd blijven in de dagelijkse hectiek

Je moet de handen uit de mouwen steken maar geen doener worden. Het moet lijken alsof je een instrument van God bent. Je moet actief zijn en toch egoloos blijven. Doe je werk, zet je ervoor in maar word niet rusteloos. Als het werk klaar is, als je gedaan hebt wat je te doen stond, ga dan rusten. Werk als er gewerkt moet worden, ontspan je als je aan ontspanning toe bent. Als je gewerkt hebt en pret gemaakt hebt, ga dan rusten, ga op het strand liggen. Denk niet aan werk als je op het strand in de zon ligt, denk niet aan het kantoor, denk niet aan de dossiers. Vergeet de hele wereld. Als je in de zon ligt, lig dan in de zon. Geniet ervan. Dit is alleen mogelijk als je het geheim leert van doen door middel van niet-doen. En doe dan op kantoor alles wat noodzakelijk is. Doe op de fabriek alles wat noodzakelijk is, maar blijf een getuige, zelfs terwijl je bezig bent: je verkeert diep van binnen in diepe rust, volkomen gecentreerd, terwijl de buitenkant ronddraait als een wiel.

(Osho)