Incommunicado

Zie jullie over een paar weken!

Daar-en-dan

Bijna vakantie! Zo zit ik er binnenkort weer bij:

Nachtelijke overpeinzing over praten of zwijgen

DE ANTITAINER 2

Ieder vogeltje zingt zoals het is gebekt
De een luidkeels, een triomfantelijk geschal
De ander fluit stil voor zich uit zijn twiet twiet twiet

En ik?

Ik heb geen vogelzang, geen melodie
Ik zit hier maar wat voor me uit te staren
En soms, soms lees ik een gedicht
Nog somser kom ik uit de stilte – dan lees ik een gedicht voor jou

Misschien zijn mijn gedichten wel mijn lied

Of misschien…
misschien ook niet

Misschien vind ik in stilte wel mijn klinken

Misschien klinkt in mijn zwijgen wel mijn lied.

© Alexandra de Groot, 28  februari  2009

Derwisjen: een bron van inspiratie, ook voor het dagelijks leven

Afgelopen zondag had ik het genoegen een gesprek te hebben met een ‘dansende derwisj’. Hij trad op tijdens een open dag van het Soefi Centrum Den Haag. Over het optreden, dat naast het draaien door deze derwisj bestond uit musiceren, verhalen vertellen en zang, zal ik weinig vertellen behalve dat het een werkelijk intense beleving van schoonheid, liefde en overgave aan God was die mij diep ontroerde.
Voorafgaand aan dat optreden, was er een gezamenlijke lunch. Het toeval wilde dat ik naast de derwisj kwam te zitten. Dat vond ik in eerste instantie nogal zenuwslopend, aangezien dansende derwisjen al sinds mijn jeugd zeer tot mijn verbeelding spreken, ik nooit gedroomd of gedacht heb er eentje in real life te ontmoeten, en ik mij als gevolg daarvan voelde als een trouwe Robbie Williams fan die bijna in zwijm valt bij een onverwachte meet and greet met haar idool. Gelukkig duurde deze sensatie maar eventjes en was ik al snel in gesprek met de derwisj over zaken als het ego en het belang van evenwicht tussen lichaam, geest en ziel. Inhoudelijk was het gesprek leerzaam, maar wat mij nog veel meer inspireerde en bewoog, was de vriendelijkheid en rust van deze persoon. Hij was zo ingetogen, vriendelijk en respectvol, zo zonder enige opdringerigheid, dat er als het ware een soort vacuüm ontstond, waarin ieder zichzelf kon zijn met zijn of haar eigen gedachten en gevoelens. Er was, kortom, zeer veel ruimte. Wat een contrast met de gang van zaken in het dagelijks leven, waar assertiviteit, je mening luidkeels uiten en je gevoelens vooral niet binnenhouden, aan de orde van de dag zijn. Al die opgetaste en uitstralende nerveuze energie! Wat ik me ineens realiseerde, is hoezeer ik daar toch nog steeds zelf óók aan bijdraag, deels uit zelfbescherming (‘tegenwicht geven’), deels uit gewenning. Maar wel ten koste van diepgang en werkelijk ervaren van het leven en mijzelf!
Ik voelde tijdens het gesprek met de derwisj een zware beschermingslaag van rond mijn hart verdwijnen, waar ik me niet eens van bewust was. Dat was een heerlijke, hoewel enigszins verontrustende (en ontnuchterende) ervaring. Tja. Soms denk ik dat ik al heel wat ben met mijn spirituele inzichtjes, maar ook dat is ijdelheid en ego…
Ik ga mij de komende tijd extra toeleggen op stil en bedachtzaam zijn, en liefdevol ruimte geven aan mijzelf en aan anderen. Het afwachten is in hoeverre ik daarin slaag gezien mijn gewoonte om er van alles uit te floepen. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen!

Even fijn stil zijn

“Zwijgen is goed zowel voor wijzen als voor dwazen.” (Inayat Khan)

“Soms lijkt het moeilijk om het stilzwijgen te bewaren, maar ongetwijfeld heeft het grote voordelen, omdat men zodoende dikwijls onenigheid en gebrek aan harmonie kan vermijden.” (Inayat Khan)

Lieve vrienden, ik ben de laatste dagen erg veel onder de mensen geweest en heb nu veel behoefte aan zwijgen – ook op m’n blog. Daarom post ik vandaag alleen een paar citaten over zwijgen, beide afkomstig uit een lezing van Inayat Khan over de kunst van de persoonlijkheid, en een gedicht van mijzelf over hetzelfde thema. Ik wens jullie een zwijgzame zondag; moge onze stilte uitgroeien tot een diepe vrede van het hart!

PRAAT NIET IN PROZA 2

Spreek niet tegen me, vriend
Als je wat wilt vertellen
Of als je wilt, spreek wel

Maar wacht eerst

Zeg me niet te veel

Spreek niet in proza, vriend
Niet in logica of argumenten
Dat is maar speelgoed; puzzelwerk
Of voer voor oorlogen, conflicten
Spreek tegen me in dromen en gedichten
Spreek in verhalen, sprookjes, anekdotes
En als je kunt, praat dan maar niet
En laat me je ervaren
In je lach, je stilte, je gemoed
In handelen, gebaren.

© Alexandra de Groot, 30 november 2008

Nietsheid = volheid

Ik houd nogal van stilte, en van het ‘in de lucht laten hangen van een vraagteken’. Dat geeft een moment van verruiming van bewustzijn waarin er even niets is, en daarmee een potentieel waarin alles nog mogelijk is. Het is mijn ervaring dat niet iedereen op zo’n ervaring zit te wachten. Zelf word ik er wel vrolijk van, ook al is het soms tegelijkertijd behoorlijk griezelig – zeker als in deze stilte een besef van verantwoordelijkheid tot me doordringt, verantwoordelijkheid voor het kiezen van actie, voor het ‘vormgeven aan’ (aan een performance, een workshop, een activiteit thuis of op kantoor, of aan m’n leven als totaal). Die verantwoordelijkheid met open ogen en een vrije geest aangaan mét het risico om te falen, dat is nogal wat! Ik wíl die verantwoordelijkheid wel, maar soms weegt die verantwoordelijkheid zwaar. Op andere momenten, zoals ook nu, terwijl ik dit bericht typ, ontroert zij mij vooral: dat ik hier mag zijn, dat ik de vrijheid heb om deze verantwoordelijkheid op me te nemen.

Over deze stilte en het potentieel ervan gaat het volgende citaat, dat ik graag met jullie wil delen.

“Nietsheid in je laten ontstaan is het doel van meditatie, maar deze nietsheid heeft niets te maken met de negatieve voorstelling die men zich daarvan maakt. Ze is vol, overvloedig vol. Ze is zo vol dat ze gaat overstromen. Boeddha heeft deze nietsheid gedefinieerd als overstromend mededogen.” (Osho)

Belangrijke bespreking

BELANGRIJKE BESPREKING

Heerlijk!

Misschien blijf
ik hier wel
de hele dag
uit het raam staren.

© Alexandra de Groot, 2 december 2008

Tip voor workaholics

Ten behoeve van het algemeen welzijn en de opvoeding van de mensheid van vandaag [zou] de kunst van het rusten, die verloren schijnt te zijn, hoognodig opnieuw moeten worden uitgevonden.

(Inayat Khan)

God!

“U roep ik aan Heer, antwoord mij en geef mij inzicht. Soms twijfel ik wel eens aan uw rechtvaardig bestuur. Dan denk ik dat er in het universum in het geheel geen goddelijke liefde bestaat en dat al mijn roepen tot U op ijdelheid berust.” (Zarathoestra)

Vanochtend ging ik naar de universele eredienst in het Soefi Centrum Den Haag (http://www.soeficentrumdenhaag.nl). Terwijl ik erheen fietste, peinsde ik over ‘God’, of liever gezegd: over hoe lastig het is dat ik elke keer als het woord ‘God’ valt, de kriebels krijg. Ik heb er bepaald een afkeer van, wat best lastig is aangezien het spirituele een wezenlijk onderdeel van mijn leven is, en ik dat ook graag wil uitdragen. Die afkeer is geen afkeer van God of het goddelijke, wat dat dan ook precies moge inhouden, maar van de godsbeelden zoals die links en rechts door gelovigen worden verwoord en van de dogma’s en voorschiften waarmee diverse religies zo vol lijken te zitten, en die in mijn ogen de mens enkel afhouden van werkelijke verwezenlijking van het goddelijke. God lof bleek de dienst vandaag min of meer over dit thema te gaan, zodat ik me fijn kon laven aan andermans gedachten over deze kwestie, af en toe wegzwevend op mijn eigen overpeinzingen. Tussendoor was er ook nog het nodige te genieten aan stilte, prachtige gebeden en mooie muziek.

Terug naar huis fietsend, door een shoppend Den Haag, gingen m’n gedachten terug naar de openingszin, ‘Welkom, geliefden van God’. Geliefden van God, oftewel: ‘God houdt van u.’ Ineens overviel me, dwars door die weerstand tegen het woord ‘God’, de werkelijke betekenis van deze uitspraak: ‘Welkom, je bent gewenst hier op aarde!’ Hoe groots de schepping ook is, hoe nietig jij je soms kunt voelen, jij bent welkom hier, een onlosmakelijk en onmisbaar deel van het geheel. Ik kreeg het er warm van.

Later, in de trein naar Amsterdam, op weg naar een afspraak, realiseer ik me dat afkeer van woordkeuze slechts voortkomt uit een nog onvoldoende inzicht in de achterliggende betekenis. Dat inzicht komt nog wel. Of niet, en dan is het ook goed.’ Daarmee sluit ik m’n gepeins over deze kwestie (voor nu) naar volle tevredenheid af.

“Als wij het leven bezien vanuit een materialistisch standpunt is er overal onrecht en chaos. Maar als wij het leven bezien vanuit een spiritueel standpunt, dan is alles rechtvaardig en volmaakt en blijken alle dingen op hun juiste plaats te zijn.” (Inayat Khan)

Zondag, tijd voor stemmige overpeinzingen (2)

OVER DE DOOD

Terwijl ik zomaar wat lag weg te dromen
filosoferend
over de zin van mijn bestaan

Bleek ik plots te zijn gestorven

Even maakte ik me zorgen

Over onafgemaakte zaken
Wat ik nog aan wie had willen zeggen
Dat er nog zoveel was te doen,
was blijven liggen

Maar al snel kon ik genieten
Van de schoonheid van de dood
Van geen verantwoordelijkheid meer hoeven te nemen
Niet steeds weer kiezen,
niet steeds weer doen

Ik zag – er kan en hoeft niets meer gedaan, gezegd en afgemaakt

Alles is allang gezegd, gedaan.
Alles is allang volbracht.

© Alexandra de Groot, 7 december 2008