In De beker van Saki, een boekje met denkbeelden voor elke dag uit het werk van Inayat Khan, staat bij vandaag de volgende gedachte:
“Mislukking komt wanneer de wil zich overgeeft aan de rede.”
Ach ja! Herkenning! Dat is echt een thema voor mij, al heb ik er nooit eerder bewust over nagedacht – wat dan weer het nut van zo’n boekje is – je denkt nog eens ergens over na. 
Maarrr.. hoewel ik er niet bewust over heb nagedacht, komt dit thema wel terug in veel van mijn stiltegedichten uit 2008: wees toch stil, communiceer niet te veel, want het haalt je uit je werkelijke weten. Ik was me daar destijds (blijkbaar) sterk van bewust. Tegenwoordig ben ik weer druk met andere dingen zodat dat bewustzijn wat weggezakt is. Ik vind het fijn en ben dankbaar om op deze manier weer aan deze wijsheid van ‘weten via het hart’ herinnerd te worden en om hier nog eens opnieuw – en nu bewuster – over na te denken. Daardoor wordt dit weten meteen een stuk toepasbaarder in mijn leven.
Ik wil graag een gedicht met jullie delen dat ik over de strijd tussen ‘willen’ en (ahum) ‘redelijk nadenken’ heb geschreven.
DE ONTOEGEEFLIJKE
“Je moet ook wel eens dingen doen die je niet wilt!”
ach ach
hoe vaak ik dát niet heb gehoord
ja ja
ik doe al vele dingen die ik eigenlijk niet wil
niet écht wil.
maar dat hoef ik toch nog niet leuk te vinden?!
(Niet altijd wil ik consequenties dragen
Van mijn mannetje te staan
Maar later blijft vaak: ze zijn zwaarder
Dan als ik mijn weg was gegaan.)
© 2008, Alexandra de Groot
Uitsmijtertje:
“Een mens verzint de redenen die hem het beste uitkomen.”
Inayat Khan, nogmaals.
